Mijn strijd, mijn gevoelens & mijn gevecht

28 januari donderdag

De dagen vliegen langs me heen. Ik eet, ik slaap, ik werk en ik ga naar school. Alles raast lang me heen. Zonder ook maar een moment te kunnen genieten. Iedereen denkt dat het beter met me gaat. Dat ik me niet meer verwond, dat ik geniet van het eten en dat ik vrolijk ben. Maar dat doe ik niet. Ik voel me ontzettend rot, en heb weer erge suicidale gedachten. In werkelijkheid gaat het dus veel slechter. Ik doe me beter voor, en laat iedereen merken dat het goed gaat. En ze trappen er nog in ook. Een smile opzetten en klaar.. En ik heb het gevoel dat niemand mij begrijpt, maar dan ook echt niemand. Misschien ben ik ook wel niet te begrijpen. Het is ook zo moeilijk allemaal, het is gewoon niet te snappen. Ik snap mezelf nog niet eens.
Ik heb vandaag me lijst wel gevolgd, en ik moest weer naar rintveld. Ben erna even boodschappen gaan doen, en gaan werken. Aan rintveld heb ik vandaag helemaal niks gehad. Ik ben 6 ons aangekomen, viel nog dik mee. Ik verwachtte veel meer. Moet je nagaan als ik nog een paar kilo erbij moet, dan ben ik helemaal een zwijn. Noway, dat gaat vast en zeker niet gebeuren. Ik weeg nu 49.2, ik wil weer 45 wegen. De eetstoornis trekt zo enorm aan me. Ik mis dat afvalwereldje zo erg. Het voelde zo vertrouwd, zo veilig. Maar er komt nog een tijd, een tijd waarin ik helemaal voor het afvallen ga. Ik voel het gewoon, het moet gebeuren. Ik ben dit eetwereldje nu alweer zat, dit is niet wat ik wil. Stom he?! Maar ik kan wel weer planningen maken maar door die medicijnen val ik niet meer zo erg terug. Die helpen me bij het eten. En dat wil ik niet, want ik moet afvallen. Och ik word zo gek. Die negatieve gedachten, dat trek ik niet meer. Het is zo verward allemaal. Die negatieve gedachten zijn zo heftig, dat ik niet meer weet wat ik goed doe. Van rintveld moest ik een strijd leveren tegen die negatieve gedachten; Ze proberen om te zetten in positieve gedachten. Maar het is zó moeilijk! Ik kan niet tegen mezelf zeggen dat ik niet dik ben, want dat ben ik wel. Wat moet ik nou? Ik weet het niet meer. Maar er komt een tijd, een tijd waarin ik weer keihard ga afvallen!

19:00
Heb verder deze dag even gecomputerd, tv gekeken en gedoucht. Na het eten was het weer tijd voor mn zyprexa pilletje. Maar ik wou hem niet, ik moest hem. Zyprexa zorgt dat het eten beter gaat, en dat mag niet. Dus ik deed net alsof ik het doorslikte maar hield hem onder mn tong. Ik mocht hem niet nemen van mezelf, het mag gewoon niet. Ik moet afvallen.

27 januari woensdag

Wat een lekker nachtje heb ik geslapen! Wel weer veel dromen. Helaas moest ik om 7uur uit mn bed. Netjes mn ontbijt op. School was zoals gewoonlijk weer erg saai. Wel gegeten wat ik moest eten. Alleen ik vond het wel moeilijk om in de aula te eten met al die mensen om me heen. Om half 2 gingen we fitnessen. Nou zeg, wat een saaie sport is dat! Beetje kijken op je scherm hoeveel calorieen je aan het verbranden bent. Zo sloom gaat dat! Na het fitnessen toen ik thuis kwam kreeg ik een eetbui. Ik durfde mn 4boterhammen in de 2e pauze niet allemaal in éen keer op te eten dus verspreidde ik ze over de hele dag en dat was dus niet zo'n goed plan. Het leek alsof ik geen schuldgevoel kreeg, maar die kwam later. Ik raakte in paniek en probeerde weer te braken. Maar het lukte me niet. Zie dan, je kan ook helemaal niks. Je bent alleen maar aan het vreten. Je bent helemaal niks waard, stuk vuil dat je er bent. Schaam je voor je lichaam. Hoe durf jij te eten met dat dikke vieze lijf van je! Tranen stroomden over me wangen. Ik kan ook helemaal niks, ik weet het wel. Ik doe niks goed, en zoeeeef alle negatieve gedachten beladen me. Waarom kan ik niet normaal en lekker eten zónder schuldgevoel? WAAROM? Vertel het me alsjeblieft. Verdien ik het niet?! Ik wil het weten. Waarom ik? Ik wil ook kunnen genieten van eten zonder dat stomme gevoel erna. Zonder in paniek te raken. Waarom heb ik al deze problemen? Het is me zeker gegunt. O nee, ik heb er zelf voor gezorgd. Ik met me domme hoofd moest zo nodig weer gaan afvallen. Ik ben vast heel erg aangekomen. Zullen ze bij rintveld blij mee zijn, maar IK NIET. ik heb geen avondeten meer op. Ik wou ook niet aan tafel zitten en kreeg daarover ruzie met me mams. Ik weer dreigen dat ik wel helemaal niks eet.. Uiteindelijk sinasappel op en paar happen macaroni.

26 januari dinsdag

Tgaat niet zo goed. Het gaat gewoon echt kut. Ik heb me aan mn eigen gemaakte schema gehouden. School was ook klote. Kon mn gedachten er echt niet bij houden. Vanavond zumba, dat maakt mn dagje wel weer een beetje goed. Ooooh ik kan mn lichaam echt niet aanzien, ik walg er zo van. Ik kan gewoon niet stil zitten. Dan word ik dik. Dan is het maar bewegen, bewegen en bewegen. Volgende week woensdag heb ik een gesprek met de begeleidsters van de poli groep. Zal wat worden in die groep, ik kan mn lijst niet eens volgen. Ik wil het niet. En niemand kan me wat dwingen. Het kan me helemaal niks meer rotten. Dan gaat mn lichaam maar kapot. Ik schaam me gewoon dood met dit lichaam.

16:45
whaa ik word gek. ik snap het niet meer, ik snap mezelf niet meer, ik snap gewoon niet wat ik aan het doen ben! Mijn gedachten zijn zooooo raar. Nu ben ik weer positiever en wil ik weer gewoon eten en vechten. Het schommelt echt op en neer, op en neer & op en neer. Ik word er zo gek van. Ik wil gewoon door blijven vechten maar steeds heb ik paniekaanvallen of negatieve buien waarin ik alleen nog maar wil afvallen. En soms duren ze best lang. Wat moet ik hier nou mee aan? Mn lichaam weet ook niet meer hoe die moet reageren. Dan eet ik weer niks en dán volg ik weer mn lijst. Nu houdt ie vast ook weer vocht vast waardoor ik nog zwaarder weeg! Ik weet gewoon echt niet wat ik wil. De medicijnen doen wel goed zn werk maar soms glippen die afvalgedachten er doorheen!

25 januari maandag

Vandaag begon de dag zo slecht. Ik voelde gewoon al dat het een rotdag zou worden, en maakte alweer een planning van wat ik vandaag zou gaan eten. Als ontbijt nam ik vla. Volgens mn lijst moet ik er nog 3 boterhammen bij maar die sloeg ik over. Verder zou ik dan nog een appel nemen en avondeten. Maar op school voelde ik me zo slapjes. Ik trilde helemaal en was heel erg duizelig. Mn lichaam was natuurlijk niet meer gewend aan dat weinige eten. Ik kon me totaal niet concentreren op school, echt vreselijk was het. Ik zat daar als een dode hond te staren. Ik voelde me echt niet lekker, maar eten? nee hoor. Bi jde laatste les twijfelde ik wel of ik lunch zou nemen als ik thuis was, maar weer dacht ik aan dik zijn en toen wou ik het niet meer. Bij alle lessen waren mn gedachten bij het eten. Onderweg naar huis hield ik het niet meer. Het fietsen ging zo zwaar. Ik moest gewoon eten. Ik had weer moed om te vechten. Want kom op zeg, zo wil ik toch niet leven? Eenmaal thuis heb ik alles gevolgd, en ook nog wat ingehaald van wat ik 's ochtends niet had genomen. Nu voel ik me heel rot, maar beter dan mezelf uithongeren. Pfoe, wat denk ik weer positief nu. =) Alhoewel ik wel meer op heb dan ik eigenlijk moest. Ik sloeg door. Gelukkig heb ik gisteren weinig op dus compenseert het een beetje.. Maar nu ik er weer keihard voor ga vechten trekt die slechte kant zo enorm aan me. Ik heb ook weer geprobeerd om te braken, maar het lukt me gewoon niet. Ik heb echt de drang om weer pillen te gaan halen, maar ik durf het niet.

15:40
Ik ben echt doorgeslagen met het eten. Het was geen gezond eten, maar allemaal vet eten. Ik heb nogmaals geprobeerd te braken. Het lukte niet. Ik zocht andere oplossingen, en ging even fietsen. Ik moest pillen, dus ik ging naar de kruidvat toe. Maar ik durfde ze echt niet te halen, want vorige keer was het ook fout verlopen. Ik ben naar huis gegaan en zoveel gedachten kwamen op. Overdosis pillen, zelfmoord, snijden. Ik ben als afleiding maar op het massagebed gaan liggen met een muziekje op. Ik stelde de massage in voor mensen die met hun gewicht zitten, dus voor een snellere vertering. Dat heb ik wel nodig. Ik heb weer gehuild en weet echt niet meer wat ik moet. Ik kan niet met dit lichaam leven, ik kan het gewoon niet. En als ik alleen maar zo negatief denk gaat dit ook niet. Wat moet ik nou? Wat doe ik hier? Ik hoef geen avondeten meer, ik neem wel een appel. Ik ben zo misselijk, gatsie. Ik ben boos op mezelf. Ik haat die dagelijkse strijd zo erg. ik kan hier echt niet meer tegen. Ik doe helemaal niks goed lijkt het wel. Ik moet rust in mn hoofd, even rust.. alsjeblieft.. Laat me rust hebben.

19.30
Ik heb geen avondeten meer op. Heb een appeltje gegeten. En heb verder boven lekker tmf gekeken en bewogen. Ook wel tig keer naar de spiegel gerend of mn buik al dunner was. Weer snijdrang, maar weer niet aan toegegeven. Ben daar stiekem ook wel trots op. Voel me nog steeds wel misselijk. die appel ging er haast niet in, bwegh ik haat dat gevoel. Ben ook nog even een stukje gaan lopen met me mams. Ik vertelde dat het moeilijk is om mn best te doen omdat ik nu niet weet wat mn gewicht is. Ik heb nu echt veel variaties met eten gedaan en dat maakt het wel moeilijker. Ik denk namelijk dat ik nu veel ben aangekomen en daardoor wil ik steeds niet me best  doen met eten. Ze dacht ook dat het al rustiger in mn koppie was en dat ik me niet meer snijd. Heb eerlijk verteld dat ik dat nog wel doe, soms, af en toe.. Was wel lekker om even buiten te zijn. En ik haat die stemmingswisselingen. Ga nog even lekker computeren en dan antm kijken.

Eetschema dinsdag
Ontbijt: Kommetje vla
tussendoortje: -
Lunch: mandarijn
tussendoortje:  b'tween reep
avondeten: ?
tussendoortje: -

24 januari zondag

Vandaag is weer een down-dagje. Om 9uur kreeg ik mn ontbijt op bed, helemaal opgegeten. Ik dacht verder ook niet na. Ben even naar beneden gegaan en gecomputerd. Ging oude foto's bekijken en och wat vind ik mezelf daar dik. Ik maakte gelijk alweer plannen om af te vallen. Maar die plannen van me gaan niet altijd door dus ik hoopte dat het vandaag toch nog wel goed zou gaan. Maar nee hoor, ik sloeg na het ontbijt weer heel veel over. Alleen een beschuitje, mandarijn en avondeten gaat er nog in. Ik voel me zo ongelukkig hoe ik nu ben. Maar toch zet ik een masker op. Ik kan me gewoon vrolijk voordoen, en iedereen gelooft het. Ben na de computer weer even me bed ingedoken, ik was echt down. Heb even lopen huilen en zielige muziek geluisterd. Ik durfde me bed niet eens uit, ik vind me lichaam gewoon zo walgelijk. Het klinkt overdreven, maar zo voel ik het wel. Had weer erge drang om te snijden, voelde me toch al mislukt maar heb er niet aan toegegeven. Laat ik nou eens een keer sterker zijn, dacht ik. Heb me even omgekleed, tv gekeken en me ouders zijn naar me oma gegaan en toen ben ik weer even op de computer gegaan. Een vriend van me die gisteren kwam vroeg steeds of ik het niet erg vond dat dat glas en oliepotding kapot was. Wel lief, hij is ook lief! Verder ga ik vandaag even een boekverslagje maken en lekker luieren. Ik denk ook nog even een stuk lopen.

19:10
Het gaat niet zo goed. Ik voel me echt zo depressief. Ben vanmiddag een stukje gaan lopen, tv gekeken en 2uur geslapen in me bed. Daarna was het alweer etenstijd, heb stukje kip en groentes op. Ik voel me echt niet goed, er lijkt maar geen eind aan te komen. Ik heb hier geen hoop meer in. Ik wil hier zo graag vanaf maar het gaat gewoon niet. Wanneer houdt deze eindeloze strijd op? Ik accepteer 52 kilo niet. Ik wil dat niet, dus ik vecht er nu ook niet voor. Ik ben weer keihard bezig met afvallen en er is gewoon niks positiefs in me stemming. En ik heb weer snijdrang en ik ben bang dat ik er aan toe ga geven. Ben na het eten nog met me mams een stuk gaan lopen. Ben het zat, bwegh.

23 januari zaterdag

Vandaag heb ik weer eens een rothumeur. Zo'n humeur waarbij ik alleen nog maar wil afvallen. Die ik gisteren ook had. Ik haat ze. Mn moeder zei tegen me dat ik nu niet meer van die luciferbenen heb, maar weer mn hollandse stevige benen. Naja, ze zei het op dwingen van mij. Want ik wou weten wat ze nu van me vond. Ik heb niet eens luciferbenen gehad, want ze zijn altijd nog dik geweest. Ik vind het gewoon echt niet leuk meer, ik wil gewoon weer afvallen en niet deze vetspekbenen. Ik schaam me er dood voor, en geen éen kledingstuk zit leuk bij me. Ik haat mezelf. Weer zn enorme snijdrang maar ik probeer me in te houden. En anders geef ik er maar aan toe, kan mij het wat rotten. Ik ben toch al een verpest wijf. Iedereen is weer happy dat de echte ik er weer is, maar ik niet. Ik word er alleen maar depressief van. Ik zit nu niet lekker in me vel, laat me dan minstens 48 kilo wegen in plaats van 51/52! Daar kan ik nog wel mee leven, het liefst weer veel minder maar daar gaan ze natuurlijk niet mee akkoord. Ook niet met 48 maargoed. Ik heb volgens mij echt een paardenmiddel nodig, willen die medicijnen helemaal gaan werken. Ze werken wel, want net zoals gister toen wou ik afvallen maar iets hield me tegen, maar niet alle gedachten gaan weg en ik kan nog aardig chaggie zijn. Oooooooh ik ben het zo zat he, ik wil die dikkevettekoeien benen niet meer! :'(
Ik ben het eten nu al zat, ik kan veel beter zonder eten leven!

19:15
Ik snap mezelf even niet meer zo goed. De ene keer wil ik alleen nog maar afvallen, en nu is mn stemming weer veranderd en eet ik doodleuk mn hele avondeten op. Ik vind me nog wel ontzettend dik maar het eten gaat gewoon zonder moeite. Ik geniet ervan. Maar toch moet het snel op. Maar aan de ene kant voelt dit niet zo goed.. Ik sla telkens door. En nu loop ik weer dom te vreten en tuf het weer uit in een zakje! Ik wil dit zonder mn medicijnen kunnen. Op eigen krachten hier vanaf komen. Want dit is ook niks. :S Bwegh, ik heb geen zin meer in niks. Vanavond komen er vrienden en vriendinnen maar ik wil niet, ik wil slapen. Voor altijd. Die snijdrang is nu zo heftig

23:00
Het was echt supergezellig! Heb ze allemaal zo lang niet gezien, de laatste keer was met oud en nieuw. Er kwamen 5 vrienden en 2 vriendinnen. Ik heb het echt leuk gehad. Om kwart voor 11 gingen ze weg. Ze gingen uit in het dorp. Er is nog wel een glas kapot gegaan doordat ze met kussens gooiden en buiten toen we een sigaretje gingen roken een pot waar olie in zat, toen ze sneeuwballen gingen gooien! Ik ben echt supermoe, maar wou hier nog eventjes schrijvven. Heb ook nog niet toegegeven aan de snijdrang maar zodra ik voor de spiegel sta en mezelf bekijk bespringen de negatieve gedachten me.

22 Januari vrijdag

I felt good today. But not the whole day.
 Vandaag was de dag van mn laatste tentamens. Om 10 over 9 moest ik op school zijn. Weer erg slecht geslapen, met veel dromen. Mn tentamens gingen goed! Ik had in mn franse woordenboek allemaal spiekbriefjes geplakt en daardoor ging de franse brief goed. =) ik kon ze echt niet in mn hoofd krijgen namelijk. Ik heb mn voedingslijst ook gevolgd, en weer wat gevarieerd. Maar na de lunch had ik het gevoel dat ik een vreetbui zou krijgen. Ik ging weer op eten kauwen en daarna weer uittuffen. Ik voel me nu echt rot, ik wou dat ik kon kotsen maar ik durf het niet meer te proberen. Maar goed eigenlijk ook.. Ik heb het gevoel alsof ik nu al heel veel boven me streef weeg door die extra dingetjes die ik op heb. Waarom is er niet gewoon een middenweg voor mij.. Nu moet ik me echt in houden om mezelf niet te snijden. Me zus en me moeder vonden het weer leuk om de oude ik weer te zien. Omdat ik nu weer vrolijk enzo ben en niet meer in mn eetstoornisleventje zit. Ik ben daar eigenlijk niet zo blij mee, ik mis dat wereldje echt zo erg. Ik wil die oude vertrouwde weegschaal weer terug maar die komt de voorlopige jaren nog niet terug in huis. Ik heb wel weer bewogen maar mn voeten zijn overbelast, ze doen echt nog steeds zo pijn.. Edit; ik heb geprobeerd te kotsen. De tranen stroomde weer over mn wangen, ik zag me dikke buik. zo dik, zo opgezwollen en zo bol. Het moet er weer af, ik wil mn eigen leventje weer in. Ik ga regels maken, ik wil dit niet meer. :'(

♦Minimaal 30 minuten per dag bewegen. (ex. de normale bewegingen die ik op een dag doe)

♦Aan de planning houden. Door niemand laten overhalen om wat te eten.

♦ Meer eten dan de planning? Automutileren.

♦Iedereen die zegt dat ik dun bent liegt.

Eetschema voor Zaterdag

O: 1 boterham of kommetje vla

T:  x

L: 1boterham

T: stuk fruit

A: ?

T: x

 Ik hoop dat ik me morgen beter voel en dat ik me niet aan dit schema hoef te houden.
Ik ben nog met me moeder een uur gaan lopen over de dijk, dus dat bracht wat meer rust in mn hoofd. Heb der al ingelicht dat het deze dagen slechter kan worden met het eten. Ik voel me gewoon veel fijner als ik niet eet, ik heb het eten helemaal niet nodig. Oké, wel nodig maar ik wil het niet. Het ligt nu wel weer aan mij of we op vakantie gaan in de zomervakantie..

Surprise! Ik voel me weer goed en het eten gaat weer goed! Ik haat die buien die ik net dus had. Dan wil ik alleen nog maar afvallen, afvallen & afvallen en dan ga ik er ook echt voor. Maar toen ik het bord eten voor me neus had en er minder op lag dan ik eigenlijk moest kwam er een hele strijd in mn hoofd. Meer nemen of niet? Wat zijn de gevolgen? Ja kut, snijden. Maar dat had ik ervoor al gedaan omdat ik me er gewoon echt niet uit vind zien. Ik heb uiteindelijk mn lijst gevolgd, maar ik voelde me daarna echt heel rot. Ben even met me zus naar het dorp gegaan en daarna lekker in mn pyjama gegaan. Ik weet gewoon echt niet wat ik wil. Ik probeer sterker te zijn dan die stomme eetstoornis, en ik blijf het volhouden! Met ups en downs.

Oef, wat droom ik elke nacht raar zeg. Ben zeker wel 3x wakker geworden in de nacht door die verschrikkelijke dromen. En sommige gaan echt nergens over. Ik had 's ochtends ook nog eens een bloedneus. Heb ik echt al zo lang niet gehad, en het bloeden hield maar niet op! Vandaag had ik tentamen frans en wiskunde. Frans is echt verkloot, had een 4.7 en wiskunde ging best wel goed. Heb voor mn engelse tentamen een 4.6 en economie een 7.7. Ben er niet tevreden mee, maar het concentreren en leren gaat gewoon niet zo goed nu. Hopelijk begrijpen ze dat. Ben na school gaan werken, even wat afleiding. Want ik ben de hele dag al niet-down en dat wil ik vol blijven houden. Daarom was wat afleiding wel goed. Tijdens het werken was ik ook vrolijker dan ik anders was dus daar ben ik wel blij mee. Ik merk dat ik nu wel weer wat downer word en dat er een huilbui opkomt. Of een paniekaanval.. Ik hoop dat ik dat niet krijg. Verder ben ik het nu even echt zat. Ik wil aan de ene kant echt weer afvallen maar ik wil ook heel graag beter worden. Gewoon lekker eten, leuk met vriendinnen chillen en alles. En me nergens zorgen om maken. Ik hoop dat die tijd gauw komt. Verder ben ik na het avondeten even een stukje gaan lopen. Ik zit zo vol met.. ehm, gevoelens. Alles kropt zich op. Ik dacht eens even goed na over alles, maar alles wou er tegelijkertijd uit. Ik heb over alles nagedacht. En opeens kwamen er ook zelfmoordgedachten op. Ik kon alleen nog maar tranen uitbrengen en heb even een tijdje aan niks gedacht. Alleen even gelopen.. Pff tis ook zo zwaar allemaal.. :(

Over vandaag heb ik niet zoveel te vertellen. Het gaan zn gangetje. Ik laat alles maar een beetje over me heen komen en zie wel wat er gebeurt. Ik merk wel dat ik meer emoties krijg. Eerst in mn eetstoornis leventje had ik dat niet. Ik huilde niet, ik voelde niks.. En nu begint het weer op gang te komen. Ik voel me nu rot, maar ik weet niet waarom. Waarschijnlijk is het de depressie én het eetgezeik. Want daar voel ik me schuldig over. Vandaag stond ik vroeg op, ook alwel moest ik pas om 10.40 beginnen. Anders wist ik dat ik mn ontbijt niet zou op eten en mn ouders gingen om 9uur naar de winkel. Netjes mn ontbijt opgegeten en weer even gaan slapen. Vooral dromen. Sjee, wat droom ik de laatste tijd veel zeg! En de meeste gaan nog over eten ook. Om half 11 ben ik naar school gegaan en tentamen biologie gemaakt. Hij was zó moeilijk. We moesten 3 hoofdstukken kennen, en een hoofdstuk had al gauw 20 bladzijden. Ik snapte er dus helemaal niks van en heb er ook niet veel aandacht aan besteed. Het scheelde me niet als ik een onvoldoende haal, ik wou gewoon naar huis. Naar mn bed. Nee dat mag niet, want ik moet actief blijven en niet als een depressief kind in bed liggen. Kben dus ook niet naar bed gegaan, maar heb even gecomputerd en ben naar de supermarkt gegaan want vanavond kook ik! Ik zou eigenlijk met een vriendin gaan, maar ze doet ontzettend raar. We zouden naar het dorp gaan, dus ik smste hoelaat enzo. Toen zei ze dat ze niet kon omdat ze thuis moest blijven en of ik dan een film kwam kijken, maar daar had ik niet echt zin in. Dus toen zouden we een andere keer gaan, maar later smste ze dat ze toch wel kon. En toen smste ze later niet meer terug en zei ik dat ik wou weten of ze nog naar het dorp wou want anders ga ik naar de winkel. En toen kreeg ik een kortaf smsje met; Oowh laatmaar dan. Zo doet ze meestal wel, ben het ook wel gewend maar het klinkt niet zo aardig. Het lijkt alsof ze dan boos is maar als ik het dan aan der vraag is ze het niet. Maar ze laat het wel zo merken. Maar toen stuurde ik dus; watdan? ik wil ook wel naar het dorp hoor ;p en nu stuurt ze niks meer terug. Ik merk dat ik nu weer in de echte wereld ben. Het voelt zo raar.. zo apart, zó niet leuk. Ik wil mn eigen gang weer gaan, dat was veel boeiender. Nu gaat het met eten weer goed, maar zodra er iets gebeurt dan probeer ik weer een uitgang te vinden voor dat probleem en ga ik dus weer het eetstoornis leventje in. Maar dat moet niet, ik moet met problemen om kunnen gaan en ervoor vechten en niet een uitgang ervoor zoeken. Ik merk ook dat ik nu weer down word, bwegh.. Heb me ook weer niet in kunnen houden. Ik kreeg ineens een paniekaanval. Ik heb me weer gesneden. Ik voel me gewoon zo dik.Ik wil niet meer in dit dikke lichaam zitten, ik haat mezelf. Ik walg van mezelf, vies rotvarken dat ik ben. Mn emoties komen ook weer, even lekker uithuilen. Alle frustratie eruit.. Ik voel me zo rot gewoon. Ik wil dit niet meer, ik wil mn eigen gang gaan. Ik wil dat iedereen mij haat, net zoals ik mezelf haat. Ik wil niet meer eten, ik haat eten. Ik heb geen eten nodig. Mn heupen prikken, aan beide kanten. Maar dat verdien ik, ik verdien die erge pijn. I can't stop the tears from running down my face.

Vandaag voel ik me wel oké. Niet heel goed ofzo, maar ook weer niet erg slecht. Het is allemaal zo raar. Ik snap het eventjes niet meer zo goed. Wie ben IK nou eigenlijk zonder de eetstoornis? Ik heb soms echt momenten dat ik twijfel of ik wel écht mezelf ben. Gisteravond kwam ik moeilijk in slaap. Ik zat zo in gedachten hoe vandaag zou gaan worden. Ik wist het al, ik ga vandaag keihard me best doen. Maar toen ik vanochtend wakker werd, werd ik weer overgenomen door iemand anders. Ik was mezelf niet meer. Heb ondanks dat wel mn ontbijt op. Daarna had ik een tentamen maatschappijleer. Ik had helemaal geen zin en heb overal maar een zinnetje opgeschreven terwijl je alles helemaal moet uitleggen. Maar het scheelde me even niks, ik wou naar huis. Eenmaal thuis nam ik mn tussendoortje. En daarna sloeg ik door. Maar hoe? Ik at koek en chips maar ik kauwde er alleen op en tufte het weer uit. En zo is het even gegaan. Eigenlijk gewoon een eetbui, zonder dat het binnen komt. 'S middags heb ik zelf mn lunch klaargemaakt, en dat ging best goed. Heb even gecomputerd en biologie geleerd, maar daar snap ik echt helemaal niks van. Vanmiddag moet ik naar rintveld, om te wegen. Ik voel me nu dus eindelijk goed, en dat mocht niet. Ik mag me niet goed voelen als ik goed eet. ik moet me rot en alles voelen. Ik mag pas vrolijk zijn als ik weinig eet. En ik heb veel op, ik heb mn lijst gevolgd. Dat mocht niet, het mag gewoon niet! Ik moest mezelf weer snijden. Weer dom van me. Maar het moest het gewoon. De andere kant overheerst weer. :( - Terug gekomen van rintveld. Anddddd.. Ik voel me weer goed, top, alles! Heb echt goed gepraat met die vrouw en ik ben 6 ons aangekomen. Toen ik mn hele lijst volgde maar 4 ons in een week, en nu ging ik 1 dag minder eten en kom ik meer aan. Het was voornamelijk uit vocht. En ik heb nog een te laag vetgehalte. Ik heb ook nog een variatielijst gehad voor als ik een keer chocolaaaaaaaaa ofzo wil (L) (L) (L) En er kwam goed nieuws uit. Je mag je lunch vervangen voor bijv. een mars! je lichaam zet het namelijk in dezelfde stoffen om. Alléén, je moet het met mate eten, want als je teveel brood eet word je ook dik. toen we naar huis gingen zijn me moeder en ik gelijk langs de c1000 gegaan en inkopen gedaan! i love chocolate. <3 Ik ben echt weer even blij. Jammer genoeg komen die stomme rotgedachten er wel telkens tussendoor maar ik doe me best..

Vanaf vandaag heb ik tentamenweek. Lekker elke dag vroeg uit dus! Vandaag had ik tentamen engels(brief) en economie. Ik voelde al aan dat vandaag geen goede dag zou worden. Ik droom ook echt élke nacht over eten. Ik heb me lunch haast helemaal laten staan. Ik moest 3 boterhammen en een schaaltje vla, ik heb alleen de vla op. Daar waren me ouders het niet mee eens, me vader vooral niet. Hij werd boos, oké boos uit bezorgdheid. Maar hij zei dat ik er niet voor vecht. Jemig, als hij zo gaat denken eet ik wel helemaal niets meer. Na de tentamens, die best wel goed gingen, ging een vriendin met me mee naar huis. Ik nam een mandarijn en een appel, ipv mn 4 boterhammen. Daar was me vriendin het ook niet mee eens, en me vader ook niet die eraan kwam. Kan mij het allemaal nog wat rotten, ik voel me helemaal niet happy als ik eet. Ik voel me niet happy in dit dikke fatsige lichaam. Ik wil dun zijn. We zijn even naar het dorp gegaan, maar ze ging alweer optijd weg omdat ze moest werken. En mn enkels doen echt zo ontzettend pijn. Volgens mij zijn ze overbelast, want zo voelt het wel. Heb verder nog even geslapen in mn bed, en heb een eetbui gehad van 2 gevulde koeken en een zakje chips. Ik verloor de controle. Dit is dan maar mn straf dat ik mn lijst niet volg. Maar daarna waren mn gedachten wel positiever, ik dacht 'waar ben ik mee bezig?' En ik had gelijk weer moed om goed te eten. Maar dat zakte weer in mn schoenen want daarna moest ik gewoon echt bewegen. Balen.. heb geen avondeten op. ik raak in paniek als ik eraan denk dat ik moet eten. doordat ik donderdag nog tentamens heb ga ik niet naar de startgroep maar heb ik morgen een afspraak. Surprise! ; I FEEL MUCH BETTER. En hoe het komt? hah dat wil ik ook wel weten, ik voel me gewoon top! Ik kan het wel een beetje uitleggen maar het is moeilijk te verwoorden. Ik zat op de bank, tv te kijken. Ik ging eens goed nadenken wat ik nou eigenlijk wil. En mn goede kant overheerste steeds. Ik nam daardoor een tussendoortje!! Daarna ben ik met me moeder gaan lopen en hadden we het erover hoe die terugval ineens kan komen. Het voelde alsof ik vanmiddag niet meer mezelf was, alles iemand mij overnam. Ik dacht niet meer helder en wou alleen nog maar afvallen. Alleen de slechte kant was nog aanwezig. En nu? nu denk ik, dacht ik echt zo? Ik heb nu echt alle moed weer om ervoor te vechten en morgen is er weer een nieuwe dag met nieuwe kansen!

When i say i'm okay, I really say i'm not.
A smile on my face, When i'm sad.
But when it's dark,
And everybody is asleep,
I cry and scream inside.

Het gaat met de dag weer wat minder. Na donderdag -toen ik zag dat ik was aangekomen- verliep het eten al lastiger. Eerst begon het met momenten dat ik neigingen kreeg om dingen over te slaan, maar nu is het gewoon een hele dag. Ik walgde vandaag zo erg van mezelf. Ik zie er te dik uit, ook nog eens lelijk en niks staat mij leuk. Ik haat het als ik zo negatief over mezelf denk, maar ik kan er niks aan doen. De slechte kant van me was vandaag zó sterk. Vanochtend kon ik me er nog tegen verzetten en heb ik me lijst gevolgd, maar het werd alleen maar drukker in mn hoofd en toen heb ik mn lunch en de rest ook niet meer gegeten. Ik heb ook nog eens onwijs véel bewogen. Ik kon gewoon echt niet stil zitten. Smiddags ben ik een stuk gaan fietsen, toen ik thuis kwam even geleerd voor de tentamenweek, en daarna weer bewogen. Dan stond ik voor de spiegel te springen en zag ik mn dikke lijf en dan vond ik het zo heerlijk om te bewegen. Dan kon ik wel de hele tijd doorgaan. Ondertussen werd ik ook alleen maar dwarser. Net vandaag, toen mn zus en zwager kwamen eten. En ik was niet bepaald gezellig. Na het eten wouden hun nog even blijven zitten maar ik wou gelijk gaan lopen met me moeder. Ik kon niet stil zitten. Dus liep ik rondjes in huis, en ben ik alleen naar buiten gegaan met een muziekje op. En toen heb ik even lekker gelopen en gerend. Ik maak ook alweer plannen over wat ik morgen ga eten. Het ging juist net zo goed, en nu weer niet. Ik kan de beide kanten ook niet zo goed onderscheiden, terwijl dat juist ook alleen maar beter ging. Ik ben zo bang om de echte wereld in te gaan. Ik wil dat helemaal niet, en ik wil ook niet mn oude gewicht. Wanneer ga ik het nou eens accepteren dat ik dat wel moet doen? Maar ik ben moe dus ik ga slapen, even rust..

Vandaag voel ik me wéer niet depressief! =) Dus word een vrolijk postje. De medicijnen doen echt goed zn werk, zonder zou ik niet meer kunnen. De paroxetine voor mn depressie, en de zyprexa voor het ondersteunen van het eten. En het gaat gewoon echt goed. Ben daar echt blij mee, ik heb me al in tijden niet meer zo goed gevoelt. Helaas nog wel die vechtende gedachten, maar ik kan ook niet verwachten dat het helemaal rustig in mn koppie is. Ik geef niet meer toe aan die vechtende gedachten, ik volg gewoon mn hele voedingslijst. En het gaat met véel minder moeite, en ik kan er soms zelfs van genieten! Aan de ene kant baal ik er wel van, naja, mn slechte gedachten balen ervan. Want ik wil afvallen, ik wil helemaal niet normaal en goed eten. Ik wil ondergewicht, ongezond zijn, weinig eten, koude handen hebben, duizelig zijn. Klinkt hartstikke gestoord maar die gedachten heb ik nog gewoon. En ik heb het gevoel alsof ik dat doel nog een keer moet behalen. Ik wil nog een keer 43 kilo wegen, dat staat nog steeds vast. Nu zit ik er ondertussen al weer 5 kilo vanaf. Ik voel me wel niet zo depressief maar ik heb nog wel automutilatiedrang. Gisteravond ook, maar ik kon me inhouden dus daar was ik wel trots op. Kwam daardoor wel moeilijker in slaap. Vandaag ben ik al de hele dag moe. Ben even met mn ouders naar het dorp gegaan en daar avondgegeten. Zonder die medicijnen had ik dat nooit gedurft! Maar gelukkig gaat het nu goed. Maar helaas heb ik me wel weer gesneden.. Waarom ik mezelf sneed, is wel handig om te weten. Ook voor mezelf. Komt het door de depressie of komt het door de eetstoornis? Het komt door de eetstoornis, ik moest mezelf straffen en ik kon me echt niet meer inhouden, het moest gewoon gebeuren. En nu ben ik weer vastberaden om te gaan afvallen. Maar hopelijk denk ik zo weer anders.. Mn enkels doen zo'n pijn, me moeder zegt dat het komt doordat ik teveel aan het bewegen ben. Als ik aan het bewegen ben voel ik me zo goed, en zo sterk.. En dan wil ik weer terug in mn eigen wereldje. Ik ben zo bang voor de echte wereld. Ik wil het laatste stukje controle dat ik heb niet loslaten. Ik vind dat zo moeilijk om het te accepteren zoals het nu gaat. Dit is leven, in plaats van dat het leven mij lijdt.. En als ik dan in de spiegel kijk raak ik in paniek. En het enigste wat ik dan nog wil is afvallen. En het is nu zo raar.. Ik heb het gevoel alsof ik iedereen nu maar voor de gek moet houden, dat ik me kiplekker voel maar het eigenlijk niet zo is. Ik voel me wel beter, maar niet hélemaal. Ik heb zn gevoel dat ik weer ga afvallen als iedereen denkt dat het beter met me gaat. Nu nog niet omdat iedereen op me let, maar zodra ik de kans krijg wel. Ik wil gewoon weer in mn eigen wereldje zijn, ik wil en kan het niet loslaten. :( Vanavond ga ik met mn zusje naar de bioscoop, naar 'it's complicated' . want mn ouders zijn weg en als ik thuis blijf gaat het toch fout. Het was gezellig in de bioscoop. Ik nam wel een handje popcorn, en daardoor was het gelijk een hele zooi in mn hoofd. Ik volgde de film niet meer en heb toen maar plannen gemaakt over wat ik morgen ga eten. Maar misschien verander ik morgen wel weer van gedachten en dan gaat het juist weer goed.

Ik vind het de laatste tijd best wel moeilijk om me gevoelens te beschrijven. Ik kan niet zeggen dat ik me goed voel maar ook niet dat ik me slecht voel. Gewoon, normaal.. Ik heb me hele lijst gevolgd maar ik maakte wel wéer plannen om mn hele lunch over te slaan. Ik durfde echt niet de boterhammen in de aula op te eten. Daar was ik zo bang voor. Dus heb ik er 2 bij mn ontbijt bij gedaan en de andere 2 wel in de aula. Moet toch een keer die angst overwinnen. Ben er wel trots op dat ik dat gedaan heb. En het is ook maar de enigste dag van de week dat ik op school lunch. De zyprexa helpt echt zo goed! Vind dat wel fijn, maar hoe moet het als ik het niet meer gebruik? zo val ik dan weer helemaal terug. Ik moet er natuurlijk wel vertrouwen in hebben dat het lukt maar ik geloof er nog niet zo in. Ik ben ook niet meer zo depressief. Integendeel, van sommige momenten kan ik echt genieten. Alleen nog niet op eetgebied, maar dat komt nog wel. Ik heb soms ook momenten dat ik alles even positief zie, en daar geniet ik van want die momenten heb ik niet vaak! Nu ik niet meer zo depressief ben gaat het eten ook makkelijker. Alleen heb ik het gevoel alsof ik alles fout doe. Dat ik geen éen goede keuze maak. Ik ga nu zó tegen die slechte kant in dat ik mezelf nu echt begin te haten. Ik durf niet meer in de spiegel te kijken, ik walg echt van mn lichaam. Ik beweeg nog wel veel, wanneer ik ook maar de kans ervoor krijg. Verder was mn dagje niet zo heel bijzonder. Zat tot 14.40 op school, heb daarna even mn tentamenleerstoffen nagekeken en wat samenvattingen gemaakt. Aangezien ik best achterloop met frans, heb ik dat even gedaan. Daarna bewegen, muziek geluisterd en gedoucht. Ik zit nog niet in mn pyjama, want ik wil vanavond nog wel even actief zijn en niet zo vroeg slapen want dan ben ik morgenochtend weer vroeg wakker. ik kom ook alleen maar dichter bij me oude gewicht, dus dichter bij de 'echte' wereld. Dat maakt mij bang, ik ben bang om weer terug te vallen nét nu ik zo ver ben gekomen. Ik ben bang om om weer op mn gewicht te zitten, bang dat ik in paniek raak en weer ga afvallen. Ik heb nu die gedachten al. S' avonds zijn mn ouders nog naar mn oma geweest en ben ik thuis gebleven. Weer bewogen, en buiten gerend..

Zo, even een dagje niets van me laten horen. Gister ging het best wel goed. Ik heb mn voedingslijst gevolgd en het ging goed. Wel de dagelijkse strijd in mn koppie maar ik kon ertegen in gaan. En daar ben ik trots op. Ik kan de beide kanten nu onderscheiden wat ik eerst niet kon. Ik weet wanneer ik iets goeds en wanneer ik iets fouts doe. Ik had ook nog neigingen om etenswaren over te slaan, maar heb eerst eens even goed nagedacht en ik at het alsnog op. Had 's avonds ook nog een presentatie, was best zenuwachtig. Het was voor allemaal ouders en leraren. Ieuw, vreselijk! Ik haat het echt. Maar ik ging als eerste want dan was ik er vanaf. Toen ik thuis was ging ik 'De wanhoop nabij' kijken. Het vervolg van 'vel over probleem' Wat ik ervan vond? Ik vond het echt zielig voor al die mensen. Maar het gaat wel met meer mensen goed dan maar 1. Maar waarmee het nog meer goed gaat die speelden dit keer niet mee in de docu. Want ze wouden alleen de slechte laten zien zodat de regering kan zien dat er meer aan de nazorg moet gedaan worden ofzo. Ik hoorde het ook maar! Vandaag moest ik naar rintveld. Zenuwachtig.. Ik denken dat ik kilo's ben aangekomen omdat ik de hele week mn lijst gevolgd heb, ben ik maar 4 ons aangekomen. Ik stond echt verbaasd op de weegschaal. Hoe kon dat nou? Ik had minstens 2 kilo meer verwacht. Hmm, heb ik dan toch een vertekend zelfbeeld? Iedereen vond me er beter uitzien. Daar was ik wel blij mee. Ik voelde me ook veel beter en vrolijker, en keek helderder uit mn ogen. En ik was meer aanwezig en open in de groep. En ik sta nu als 1e op de lijst voor de poli/deeltijd groep. Na de startgroep had ik nog een gesprek over de uitslag van het psychologisch onderzoek. Boringgg. Naja hebben we dat ook weer gehad. Maar toen ik thuis kwam begon de hel weer. Ik begon me weer rot te voelen, en na de lunch al helemaal. Toch heb ik me lijst nog gevold, maar met zóveel moeite. Ik kreeg er echt een verschrikkelijk humeur van. Ik ben voor de afleiding nog wel even gaan werken, maar ik was ook nog eens moe. savonds heb ik nog afgesproken met een vriendin! lekker bijgekletst! ik voel me niet meer depressief, de paroxetine doet goed zn werk. helaas blijft het eten nog lastig. BUT I FEEL GOOD =]

12 januari dinsdag

Ik heb me gisteravond niet meer gesneden. Daardoor kwam ik heel moeilijk in slaap, want het was toch een drang die ik moest doen. Ik ging om 8uur alweer naar me bed, ik was zo moe. En ik was alweer vroeg wakker. Vandaag moest ik pas om 10.40 beginnen, maar ik stond om half 8 al op. Me hele ontbijt en me tussendoortje heb ik opgegeten. Als ik later was opgestaan moest ik mn ontbijt alleen opeten, en dan weet ik zeker dat ik het weggegooit had. Na het eten voelde ik me zo rot en schuldig, dat ik weer probeerde te braken. Ik gaf het na 5minuten alweer op want de tranen stroomde over mn wangen heen. Ik kan ook helemaal niks. Misschien ook wel beter dat het me niet lukt. Heel veel beter. Ik merk dat vandaag de slechte gedachten weer overheersen. Ik kan me niet goed inhouden. Ik doe nog wel me best, maar het is veel zwaarder nu. Ik moet nu veel meer moeite doen om me best te doen en om me aan de voedingslijst te houden. Ik kan me ook niet inhouden met bewegen, en ik maak weer plannen om af te vallen. Ach misschien is morgen wel weer een beter dag. Tis eigenlijk ook nooit goed. Als ik wél goed eet ben ik depressief, als ik niet goed eet ben ik happy. Ik had gelukkig maar 2uurtjes school, want ik kon me hoofd niet bij de les houden. Ik zat alleen maar over het eten in, wat ik op had. Ik maakte alweer plannen dat ik mn lunch etc. over ging slaan. De strijd in mn hoofd was zo groot, ik wou even rust. Even helemaal rust in mn hoofd, en nergens aan denken. Maar ik wou de moed niet opgeven, en ben na schooltijd naar mn ouders winkel gegaan om mn moeder te gaan halen zodat ze mn lunch kan maken. Ik voel me nu superstom maar ook best wel trots. Ik durf nu niet meer in de spiegel te kijken, en qua gedachtes is het nog absoluut niet beter. Maarja, dat komt nog wel.. Om 3uur moesten we bij fornhese zijn. Dat is iets van zon&schild, voor de jeugd die psychische problemen hebben. Pff dat ik nog kan praten, zoveel praten moet ik overal! Maar daar zaten we dus. Ik, mn ouders & 2 vrouwen. Hoe komt de depressie eigenlijk? Is het wel een depressie? Komt de depressie doordat ik eet, of had ik de depressie al vóór de eetstoornis? Over al die vragen is het gesprek gegaan. Hoe moet het nu verder met me? Ze hadden het zelfs over een besloten inrichting, nou daar was mn vader het niet mee eens én ik ook niet! En wat als ik nou alleen bij fornhese zit en niet meer bij rintveld? Dan komt de hele eetstoornis weer terug en ga ik weer afvallen. We zijn nu tot de conclusie gekomen dat ik mn lijst goed moet volgen zodat ik bij rintveld poli of deeltijd ga (dat is ook voor het geestelijke) en dan wachten we af hoe het gaat met me gedachten. Naja we zullen zien!

11 januari maandag

het lijkt maar niet beter te worden. vandaag wel mn hele lyst gevolgd maar dat met zoveel moeite. ik stond by elke maaltyd voor 2 keuzes. afvallen of vechten voor een beter leven. de 2e kies ik gelukkig nog steeds. maar de strijd in mn hoofd gaat maar niet weg. dit wordt me gewoon echt teveel. tword alleen maar moeilyker en hoeveel ik ook tegen de slechte kant in ga, mn humeur word er niet beter op. als ik eet word ik depressief! vandaag heb ik echt me best gedaan, en toen voelde ik me zo kut. na schooltijd was mn vader er en we hebben gepraat. maar ik was zo humeurig, datk toen ook zo reageerde. ben even uurtje naar me bed gegaan en gehuild. daarna kwam mn ma me halen om naar t dorp te gaan. verder niet veel meer gedaan. mn goede kant word wel alsmaar sterker, dat is n positief punt. maar ik voel me tegelykertyd zo depressief. dit gaat gewoon niet. dit moet niet uit de hand lopen.. ik doe zo me best en krijg er niks goeds voor terug. en nu weet ik het zeker, mn buik is dikker geworden. moet ook wel na de hele week mn lyst volgen! maar heb ook weer erge snijdrang. kzal me proberen in te houden. :(

10 januari zondag

Gisteravond voelde ik me weer zo rot, dat ik me weer heb gesneden. Mn moeder denkt juist dat ik niet meer zo depressief ben, maar dat ben ik nog wel. Alleen nu kan ik het verbergen. Ik ben gisteravond weer vroeg naar bed gegaan. Al om 8uur! Word er wel beetje gek van dat ik steeds zo moe ben. Om half 9 moest ik weer opstaan want we gingen naar de kerk toe. Ik was al veel vroeger wakker en heb even na lopen denken over alles. En hoe ik vandaag mn dag zou plannen. Ik verwachtte wel weer een goede dag. Gewoon mn lijst volgen en zo min mogelijk bewegen. + de slechte gedachtes onderdrukken voor zover het kan.
Na de kerk heb ik ook gewoon mn tussendoortje opgegeten, maar toen mn ouders weg gingen ging het mis. Niet dat er iets gebeurde, maar ik ging op me moeders hotmail kijken en daar stond een mail van mn mentrix. Me moeder had haar even ingelicht dat het weer wat minder ging ( nu niet meer) en hoe het nu verder gaat. En ze had ook gevraagd of ze het de andere leraren ook wat duidelijker wil maken, want elke keer vragen ze zich af waar ik steeds ben.
Maar mn menrix had niet door dat het minder ging. 'Toen met het kerstontbijt had ze 2 beschuitjes hageslag op, dat vond ik toch wel hoopgevend' zei ze. Terwijl ik 's ochtends 3 boterhammen en vla moet eten, volgens mn advies. En dan vind ze beschuitjes goed. Kan ze ook niks aan doen, want volgens mij weet ze niet dat ik een voedingslijst heb, maar het kwam wel hard bij me aan. Ik voel me zo echt een vreetzak. Ik probeer die slechte gevoelens zoveel mogelijk te onderdrukken maar het is zo zwaar en zo moeilijk. De zyprexa helpt me wel enorm, want het gaat ineens weer veel beter met eten nu ik dat weer slik. Maar wat als ik die niet meer gebruik? Gaat het dan weer zo slecht? Mn ouders zijn naar mn familie en oma toe, samen met mn zusje en ik twijfel of ik mn lunch eet of niet. Ik weet niet of ik nu sterk genoeg ben om het te nemen, maar ik kan me lichaam niet aanzien. :(

ik heb mn lunch op. Maar die schuldgevoelens erna waren zo verschrikkelijk dat ik weer heb geprobeerd te braken. Eerst boven de wasbak, daarna boven de wc. Ik heb wel een halfuur in de badkamer gezeten om het te proberen. Ik werd helemaal overstuur, zo dik voelde ik me. Ik dacht niet meer na, het enige wat ik dacht was dat het eruit moest. 'shit hee waar ben ik mee bezig, ik moet stoppen hiermee' en ik rende weer naar beneden en zocht weer afleiding achter de computer. Maar de negatieve gedachtes raasden weer door me heen. Ik ging weer naar boven en probeerde het weer. Maar weer ging het niet. Ik rende naar buiten om te gaan hardlopen, en raad eens. Ik viel plat op me bek door die kutsneeuw. Toen weer naar binnen gegaan en oefeningen gedaan. Was helemaal op, even uurtje op bed gelegen. Daarna weer oefeningen gedaan, en met me moeder een stuk gelopen. Weer 2 keer uit gegleden!!
In mn hoofd is ondertussen een vreselijke strijd. Ik word er echt gek van. Gelukkig kan ik de beide kanten nu wel onderscheiden. Avondeten is niet goed gegaan. Heb alleen de groentes op. Ik had wel neigingen om meer te eten maar ik werd gewoon tegen gehouden. Ik ben bang dat het nu weer slecht gaat. ik hoop dat het morgen beter gaat!